Ik zie er niet uit. Ik heb een ontstoken ooglid, op mijn neus balanceert een met secondelijm geplakt ziekenfonds brilletje uit het jaar 2002 en mijn haar en mijn baard behoeven een knip slash scheerbeurt vanjewelste. Verder gaat alles goed.

Het zal je maar overkomen als jonge heteroman. Zit je na een kansloze avond stappen met drie vrienden in de geleende auto van je moeder, lopen er ineens twee homo’s hand in hand over straat. Dat kan natuurlijk niet, want die straat is van jou en daar horen geen mietjes op te lopen, alleen maar gewillige grietjes met grote jetsers en een voorliefde voor domme proleten…

Ik heb homofilie, maar het is behandelbaar.

Brabantse worstenbroodjes, porno, dragqueens on ice, bloed, zweet en gebroken nagels, black magic, een Vlaamse modekoningin, een Mighty Lesbian, oude olifanten, kinderen met meer dan twee ouders, weinig vrees en een heleboel roze kerstbomen.

De crisis staat voor de deur en ze wil naar binnen. Het is net zo’n Jehova getuige die geen genoegen neemt met een “Nee, ik heb nu geen tijd”. Zij heeft tijd zat. Al drie jaar staat ze te wachten en ze blijft maar kloppen…

Bloggen is uit. Microbloggen is in. Bij deze een poging tot.

Werd ik vanochtend toch keihard met de neus op de feiten gedrukt. Door Aaf Brandt Corstius of all people, in haar Volkskrant column ABC, die dit keer over de Meest Sexy Vegetariër wedstrijd ging. Marco Hohl is ‘helemaal niet bekend’ stond er geschreven.

Ik weet niet of het de laatste keer is dat ik naakt door het Vondelpark loop, maar het was in elk geval de eerste keer. Nou ja, naakt. Er zat een sok om mijn edele delen. Om loslopende honden niet op het verkeerde idee te brengen, zeg maar.

“Er is geen trekker,” zegt een stem bij de deur. “Oh. Wat suf,” antwoord ik, “dan maar met de hand.” Ik veeg het vocht van het bankje en ga met mijn blote billen op het warme plastic zitten. Het stoombad is heet, nat, rustig en fijn. En dan komen er drie vrouwen binnen.

Zing je even mee? PIN, PIN, PIN, PIN. De een heeft geld, de ander checks, maar wij hebben PIN. PIN, PIN, PIN, PIN. Je moest eens weten wat je nu al niet met PIN kan doen…

“Ben jij een ijsje aan het eten?” Vraagt mijn 4-jarige buurmeisje verwachtingsvol als ze me kauwend en luid smakkend op het bankje voor ons huis ziet zitten. “Nee hoor. Dit is geen ijsje. Dit is een koekje. Of beter gezegd dit was een koekje, want nu is het op.”

Vorige week vond de Amsterdam Gay Pride plaats en in tegenstelling tot wat veel mensen denken, omhelst dat meer dan een botenparade met schaars geklede nichten.

Wekenlang hebben mijn vriend en ik elke dag braaf de afwas gedaan. Met de hand, welteverstaan, want wij hebben geen afwasmachine. En net die ene keer dat er een ieniemienie stapel borden blijft staan, met een omgekeerde, half afgewassen wok eroverheen, dan is het natuurlijk weer raak en worden we…

Mijn lief staat buiten te wachten in de stromende regen terwijl ik op een iets te langzaam tempo een verjaardagscadeau voor een 8-jarige aan het uitzoeken ben.

Op het moment dat ik dit schrijf pas ik op een poes met de naam Gerrit. Of eigenlijk is het een kater. Gerrit de kater, die niet kan beslissen of hij nu binnen wil zijn in de woonkamer of buiten op het balkon en die daarom steeds staat te miauwen bij de deur…

We gaan naar de hel. Daar waar het ruikt naar zwavel en zonnebrandolie en waar iedereen loopt te klagen dat vroeger alles beter was.

Half één ’s middags en de Ferdinand Bolstraat is verlaten. Iedereen is aan zee, of in het park of in de Dirk, want daar barst het ineens van de mensen. Sebas en ik verlaten de winkel met een van de laatste stokbroden, brie, ham, yoghurtdrank en een bak American Coleslaw van Johma. Het is zondag, fantastisch weer en we hebben een plan: we gaan pikken kijken.

Het is natuurlijk niet zo chique om mensen af te luisteren, maar soms kun je gewoon niet anders. In een trein bijvoorbeeld als een studente haar moeder aan de lijn heeft en vertelt over de studie die afgebroken gaat worden omdat ze ineens op wereldreis moet.

Ik like het en ik wil het!

Overal om me heen staan mafkezen. Lange mafkezen, dikke mafkezen, mafkezen die te vaak onder de zonnebank liggen, mafkezen met raar haar, rondborstige mafkezen, puberende mafkezen, overduidelijk getraumatiseerde mafkezen en zelfs knappe mafkezen met een lekker luchtje op en onnatuurlijk witte tanden. Het is januari 2008 en ik sta in de rij voor een auditie van de Britse Big Brother in Dublin, Ierland, en ik vraag me serieus af wat ik hier in godsnaam sta te doen.

Wanneer je dit leest zit je waarschijnlijk in een restaurant te wachten op je eten met een smartphone in je hand. Je hebt zojuist een portie spareribs besteld of een bloederige biefstuk en vraagt je af waarom die jongen tegenover je eigenlijk de ‘gewokte groente surprise’ heeft besteld en om daarachter te komen heb je, deels uit interesse en deels uit onbegrip, een nogal afgezaagde en taalkundig incorrecte vraag gesteld: “Waarom ben jij eigenlijk vegetarisch?”

Van e-mailen word je dik >> Van zeuren krijg je een lelijke bek >> Van eten voor het slapen gaan gaat je hart naar de klote >>

Toegegeven. Ik heb er weinig verstand van, maar ik weet wel dat ik ze mooi vind. Duitse Schlagers uit de jaren twintig en dertig. Muziek van dichter Bertolt Brecht en componist Kurt Weil, liedjes van Marlène Dietrich en de close harmony van de Comedian Harmonists…

Duizend en één ideeën heb ik. Ze zitten in mijn hoofd en willen eruit. Maar op een of andere manier krijg ik ze niet gekneed tot één geheel; een verhaal dat klopt van A tot Z, met een Rode Draad en een Aha-moment. En daarom ga ik dit keer voor losse flodders en hersenspinsels over schuldgevoel, films, zelfcensuur, intolerantie en een tegoedbon.

Dit jaar ging harder dan hard. Sneller dan snel. Een week geleden lag ik nog op het gras van het Vondelpark met een ijskoude Bionade in mijn klauwen, een strohoed op mijn hoofd, een ontbloot, verkleurd bovenlichaam en de gecombineerde geur van tientallen gloeiende barbecues in mijn neus.