In onze slaapkamer hangt een sierlijke, houten spiegel met een gouden rand die ooit van mijn (inmiddels overleden) oma is geweest. Op de achterkant staan met potlood de initialen van een onbekend iemand geschreven en aan de voorkant zie je jezelf.

Druk de afgelopen paar maanden? Maart was drukker! Met in vier totaal verschillende, maar stuk voor stuk toffe opdrachten.

We hadden het de afgelopen paar maanden een beetje druk…

Ik zat gewoon in de metro een boekje te lezen. Volledig in mijn eigen wereldje, in de avondspits, in een stampvolle wagon. En ineens had ik ruzie met twee jongens, omdat ik mijn mond opendeed, of laat ik het iets duidelijker formuleren, omdat ik voor mezelf opkwam.

Sommige mensen lopen maar wat. Been naar voren. Andere been naar voren. Been naar voren. Andere been naar voren. Blik op oneindig. Hersens op sluimerstand.

Nieuwjaarsonzekerheid. Daar had mijn vriend een beetje last van. Dat vertelde hij mij op de eerste dag van het nieuwe jaar tijdens een wandeling over de Amsterdamse grachten.

Het is vandaag zaterdag 15 december. De verjaardag van mijn beste vriend van de middelbare school. Uit de speakers van mijn MacBook klinkt net Carice van Houten voor de derde keer met haar single Emily.

Ik kan niet precies onder woorden brengen wat ik van die sprong van 39 kilometer hoogte van Felix Baumgartner vind. Zo gek als een deur die man. Wat een held. Good for him.

En dan sta je daar dus ineens, midden op het Max Eeuweplein, hartje Amsterdam, meermaals keihard “Fuck integratie!” te roepen, terwijl er massa’s mensen voorbij lopen met een ander kleurtje dan het jouwe. Klinkt suïcidaal…

De Amsterdam Gay Pride 2012 was te gek!

Dit weekend gingen Sebas en ik voor het eerst samen op pad met onze nieuwe auto, een rode Volkswagen Polo, die 22 kilometer voor aankomst besloot er mee op te houden. Op een parkeerplaats met de weinig hoopgevende naam Galgeveld stonden we te wachten op de monteur van de Wegenwacht of om preciezer te zijn op de man met de hamer.

Ik zie er niet uit. Ik heb een ontstoken ooglid, op mijn neus balanceert een met secondelijm geplakt ziekenfonds brilletje uit het jaar 2002 en mijn haar en mijn baard behoeven een knip slash scheerbeurt vanjewelste. Verder gaat alles goed.

Het zal je maar overkomen als jonge heteroman. Zit je na een kansloze avond stappen met drie vrienden in de geleende auto van je moeder, lopen er ineens twee homo’s hand in hand over straat. Dat kan natuurlijk niet, want die straat is van jou en daar horen geen mietjes op te lopen, alleen maar gewillige grietjes met grote jetsers en een voorliefde voor domme proleten…

Ik heb homofilie, maar het is behandelbaar.

Brabantse worstenbroodjes, porno, dragqueens on ice, bloed, zweet en gebroken nagels, black magic, een Vlaamse modekoningin, een Mighty Lesbian, oude olifanten, kinderen met meer dan twee ouders, weinig vrees en een heleboel roze kerstbomen.

De crisis staat voor de deur en ze wil naar binnen. Het is net zo’n Jehova getuige die geen genoegen neemt met een “Nee, ik heb nu geen tijd”. Zij heeft tijd zat. Al drie jaar staat ze te wachten en ze blijft maar kloppen…

Bloggen is uit. Microbloggen is in. Bij deze een poging tot.

Werd ik vanochtend toch keihard met de neus op de feiten gedrukt. Door Aaf Brandt Corstius of all people, in haar Volkskrant column ABC, die dit keer over de Meest Sexy Vegetariër wedstrijd ging. Marco Hohl is ‘helemaal niet bekend’ stond er geschreven.

Ik weet niet of het de laatste keer is dat ik naakt door het Vondelpark loop, maar het was in elk geval de eerste keer. Nou ja, naakt. Er zat een sok om mijn edele delen. Om loslopende honden niet op het verkeerde idee te brengen, zeg maar.

“Er is geen trekker,” zegt een stem bij de deur. “Oh. Wat suf,” antwoord ik, “dan maar met de hand.” Ik veeg het vocht van het bankje en ga met mijn blote billen op het warme plastic zitten. Het stoombad is heet, nat, rustig en fijn. En dan komen er drie vrouwen binnen.

Zing je even mee? PIN, PIN, PIN, PIN. De een heeft geld, de ander checks, maar wij hebben PIN. PIN, PIN, PIN, PIN. Je moest eens weten wat je nu al niet met PIN kan doen…

“Ben jij een ijsje aan het eten?” Vraagt mijn 4-jarige buurmeisje verwachtingsvol als ze me kauwend en luid smakkend op het bankje voor ons huis ziet zitten. “Nee hoor. Dit is geen ijsje. Dit is een koekje. Of beter gezegd dit was een koekje, want nu is het op.”

Vorige week vond de Amsterdam Gay Pride plaats en in tegenstelling tot wat veel mensen denken, omhelst dat meer dan een botenparade met schaars geklede nichten.

Wekenlang hebben mijn vriend en ik elke dag braaf de afwas gedaan. Met de hand, welteverstaan, want wij hebben geen afwasmachine. En net die ene keer dat er een ieniemienie stapel borden blijft staan, met een omgekeerde, half afgewassen wok eroverheen, dan is het natuurlijk weer raak en worden we…

Mijn lief staat buiten te wachten in de stromende regen terwijl ik op een iets te langzaam tempo een verjaardagscadeau voor een 8-jarige aan het uitzoeken ben.

Op het moment dat ik dit schrijf pas ik op een poes met de naam Gerrit. Of eigenlijk is het een kater. Gerrit de kater, die niet kan beslissen of hij nu binnen wil zijn in de woonkamer of buiten op het balkon en die daarom steeds staat te miauwen bij de deur…

We gaan naar de hel. Daar waar het ruikt naar zwavel en zonnebrandolie en waar iedereen loopt te klagen dat vroeger alles beter was.

Half één ’s middags en de Ferdinand Bolstraat is verlaten. Iedereen is aan zee, of in het park of in de Dirk, want daar barst het ineens van de mensen. Sebas en ik verlaten de winkel met een van de laatste stokbroden, brie, ham, yoghurtdrank en een bak American Coleslaw van Johma. Het is zondag, fantastisch weer en we hebben een plan: we gaan pikken kijken.

Het is natuurlijk niet zo chique om mensen af te luisteren, maar soms kun je gewoon niet anders. In een trein bijvoorbeeld als een studente haar moeder aan de lijn heeft en vertelt over de studie die afgebroken gaat worden omdat ze ineens op wereldreis moet.

Ik like het en ik wil het!

Overal om me heen staan mafkezen. Lange mafkezen, dikke mafkezen, mafkezen die te vaak onder de zonnebank liggen, mafkezen met raar haar, rondborstige mafkezen, puberende mafkezen, overduidelijk getraumatiseerde mafkezen en zelfs knappe mafkezen met een lekker luchtje op en onnatuurlijk witte tanden. Het is januari 2008 en ik sta in de rij voor een auditie van de Britse Big Brother in Dublin, Ierland, en ik vraag me serieus af wat ik hier in godsnaam sta te doen.

Wanneer je dit leest zit je waarschijnlijk in een restaurant te wachten op je eten met een smartphone in je hand. Je hebt zojuist een portie spareribs besteld of een bloederige biefstuk en vraagt je af waarom die jongen tegenover je eigenlijk de ‘gewokte groente surprise’ heeft besteld en om daarachter te komen heb je, deels uit interesse en deels uit onbegrip, een nogal afgezaagde en taalkundig incorrecte vraag gesteld: “Waarom ben jij eigenlijk vegetarisch?”

Van e-mailen word je dik >> Van zeuren krijg je een lelijke bek >> Van eten voor het slapen gaan gaat je hart naar de klote >>

Toegegeven. Ik heb er weinig verstand van, maar ik weet wel dat ik ze mooi vind. Duitse Schlagers uit de jaren twintig en dertig. Muziek van dichter Bertolt Brecht en componist Kurt Weil, liedjes van Marlène Dietrich en de close harmony van de Comedian Harmonists…

Duizend en één ideeën heb ik. Ze zitten in mijn hoofd en willen eruit. Maar op een of andere manier krijg ik ze niet gekneed tot één geheel; een verhaal dat klopt van A tot Z, met een Rode Draad en een Aha-moment. En daarom ga ik dit keer voor losse flodders en hersenspinsels over schuldgevoel, films, zelfcensuur, intolerantie en een tegoedbon.

Dit jaar ging harder dan hard. Sneller dan snel. Een week geleden lag ik nog op het gras van het Vondelpark met een ijskoude Bionade in mijn klauwen, een strohoed op mijn hoofd, een ontbloot, verkleurd bovenlichaam en de gecombineerde geur van tientallen gloeiende barbecues in mijn neus.

“Laat ik het dan zo zeggen. Ik gaf vroeger vaker bijzonder uitgebreide lunches op zondagmiddag en er waren mensen bij die, wanneer ze een uitnodiging kregen, hun vakantie een week uitstelden om erbij te kunnen zijn.”

Beeh. Ik ben een schaap. Een dom, mak schaap dat van zoete koek houdt en kletspraatjes. Het liefst opgediend door een onzichtbare herder met een vriendelijke stem, die af en toe iets roept door een luidspreker. Om me te sussen. Om me gerust te stellen. Om me voor de gek te houden. Beeh.

Heb je dat ook wel eens dat je iemand oraal bevredigt en dat je daarna dan zo’n nare smaak in je mond hebt? Geen nood. Het boek ‘Orale seks om nooit te vergeten’ biedt uitkomst. Gooi, voordat je aan de klus begint een Tictac of (voor de liefhebber van kinky seksscenarios) een Fishermans Friend in je giechel en je adem ruikt na afloop lekker fris.

Hoe ouder ik word, hoe beter ik voor mezelf zorg. Ik let goed op wat ik eet, sport meer en ga aanzienlijk minder uit. Om een droge huid en rimpels tegen te gaan, smeer ik mijn gezicht in met crème en mijn tanden poets ik elektrisch.

“Dit boek moét je echt lezen. Als je ‘m uit hebt, dan is je kijk op alles anders. Maar dan ook op alles hè! Wil je ‘m lenen? Mag wel hoor! Ik stop ‘m wel even in je tas, hahaha.”

Dat melk uit een koe komt, zo’n zwart-wit gevlekt log dier met een vriendelijke blik in de waterige ogen, weten veel kinderen niet meer. Ze denken dat melk uit een pak komt en de iets slimmere kiddo’s vermoeden dat dat pak in dé fabriek wordt gemaakt. Je weet wel, die ene fabriek. Die alles maakt. Van sappige appels in kilozak tot spannende spelletjes voor de Wii.

Heb jij wel eens iets gewonnen? Dat je je enorm inzet om iets te maken, te doen of te bereiken en dat je er dan een prijs voor krijgt. Een beker of een zak met poen, of allebei?

Een bezoek aan de kapper hoeft geen 35 euro te kosten of 40. Nee. Je kunt ook voor minder geld je haar laten knippen. Voor 15 euro bijvoorbeeld. Dat had ik ergens gelezen in een interview met Maik de Boer, de kale (mijn alarmbellen hadden af moeten gaan) überstylist.

In een fietsmandje voor de biologische winkel in mijn straat zit een hond. Een harig beestje dat lijkt op Lassie, de heldhaftige viervoeter van tv, maar dan kleiner. Een stukje verderop ligt een dikke, rode poes te slapen op een muurtje in de herfstzon.

Dit weekend schrok ik om 04.07 uur wakker; ergens tussen zaterdagavond en zondagmorgen in. Een paar uur eerder besloten mijn vriend en ik om een uurtje te slapen en daarna lekker fris uit te gaan met vrienden die een concert van Robyn hadden bezocht in Paradiso. Mooi niet dus.

‘Die Amerikaner essen soviel Scheisse und werden so alt.’ Sprak mijn Duitse vriend lichtelijk jaloers en bovenal verbaasd, toen ik hem de lijst met oudste mensen ooit liet zien op Wikipedia.org.

Vanmiddag zat ik bij een van mijn favoriete hangouts in Amsterdam, de Coffee Company op het Waterlooplein. Aangezien het internet er weer eens uitlag, besloot ik een tijdschrift te lezen. Tot mijn grote verbazing lag er een aflevering van Winq in de schappen.

Sinds mijn dertiende levensjaar verzamel ik Amerikaanse superhelden strips of zoals ik altijd geërgerd tegen mijn moeder riep “dat zijn geen strips, dat zijn comics”.