Aanstootgevend

Hoi, ik ben Marco. Ik ben 38, ik ben sinds mijn 21e uit de kast en sinds mijn twaalfde weet ik al dat ik op mannen val. Het heeft negen lange jaren geduurd voordat ik uit de kast kwam.

In eerste instantie omdat ik dacht dat homoseksueel zijn een zonde was (met dank aan een Katholieke opvoeding) en daarna durfde ik het niemand te vertellen omdat mijn hele omgeving altijd negatief en spastisch reageerde op alles wat met homoseksualiteit te maken had.

Klasgenootjes bijvoorbeeld die homo en flikker gebruikten als scheldwoorden omdat ze het zagen als iets zwaks, iets niet mannelijks, iets minderwaardigs of als iets vies. Of dichterbij huis mijn Duitse vader die altijd met walging reageerde als hij homo’s op tv zag en dan de mannen die zich zo voelden als ik uitschold voor Schwuchteln of Tunten.

Dus wat doe je dan als tiener die er met niemand over kan praten. Je houdt je kop en je houdt het voor jezelf. En hoe langer je er niets over zegt, hoe rotter je je voelt en hoe moeilijker het wordt om erover te praten.

Toen ik op mijn 19e ging studeren in Tilburg duurde het nog twee jaar voordat ik het daadwerkelijk iemand durfde te vertellen. Al mijn hetero vrienden en vriendinnen hadden al lang verkering of ze hadden op zijn minst al vaker met iemand gezoend of ze waren al met iemand naar bed geweest. Ik daarentegen begon pas op mijn 21e, na mijn coming out, aan mijn puberteit. Er stond een volledig nieuwe en grotendeels voor mij verborgen wereld op me te wachten die ik helemaal alleen moest ontdekken.

Als er iets mijn leven heeft veranderd dan is het wel mijn coming out. Ik ben sindsdien niet alleen eerlijk tegen mijn omgeving, maar kan sindsdien eindelijk zijn wie ik ben en daar sta ik ook voor.

Ik ben een man die van mannen houdt of misschien specifieker, die nu van zijn man houdt. Een 34-jarige, roodharige bonk van een vent met het grootste hart wat je je kunt voorstellen. En ik ben een mens, iets wat veel andere mensen die op homoseksualiteit spugen weleens lijken te vergeten of liever willen vergeten.

En dat brengt mij bij afgelopen maandag. Ik stond ’s ochtends in de douche, het weekend van me af te wassen en luisterde naar het nieuws over een onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau met de meer dan toepasselijke naam ‘Wel trouwen, niet zoenen’. Een onderzoek over de tolerantie van Nederland jegens homoseksuelen, lesbiennes, biseksuelen en transgenders, kortweg LHBT’ers.

En wat ik hoorde maakte me intens verdrietig. Hoewel Nederlanders volgens het onderzoek in het algemeen of misschien beter gezegd in theorie (dat zijn mijn woorden) niet negatief staan tegenover LHBT’ers (wanneer het bijvoorbeeld gaat om familie of vrienden) zijn ze in de praktijk iets minder tolerant. Zo vindt 35% van de Nederlanders twee zoenende mannen aanstootgevend. Dat is 1 op de 3 mensen.

1 op de 3 Nederlanders vindt het dus aanstootgevend wanneer ik mijn man zoen op straat. En 28% van de Nederlanders heeft er moeite mee wanneer mijn lief en ik hand in hand op straat lopen.

Voor mij als man die van mannen houdt of misschien beter gezegd voor mij als mens zijn dit aanstootgevende cijfers. Cijfers waar ik intens verdrietig van word. Cijfers die duidelijk aantonen dat gay prides nog steeds nodig zijn. Cijfers die een mindset aantonen. Dezelfde mindset die ik ervoer als 12-jarige en een mindset die veel homoseksuele tieners nog steeds moeten trotseren voordat ze kunnen zijn wie ze zijn.

Mijn naam is Marco. Ik ben 38. Ik ben verliefd op een andere man en ik laat me niet meer op mijn kop zitten door mensen die mij niet willen accepteren als mens met gevoelens. Als een liefdevol wezen. Ik laat me niet meer reduceren tot een vieze flikker of Tunte omdat ik hand in hand over straat loop met mijn lief. Ik zal mijn man blijven zoenen op straat en ik blijf handjes houden omdat ik van hem hou en me daar niet voor schaam omdat het niets is om je voor te schamen.

Deze column is geschreven voor het roze radioprogramma Pink Terrorists, elke woensdag te beluisteren op Amsterdam FM, en werd uitgezonden op 13 mei 2015.

Zoenend tijdens de Berlin Music Video Awards 2015.



Reacties zijn gesloten.