Agressief

Ik zat gewoon in de metro een boekje te lezen. Volledig in mijn eigen wereldje, in de avondspits, in een stampvolle wagon. En ineens had ik ruzie met twee jongens, omdat ik mijn mond opendeed, of laat ik het iets duidelijker formuleren, omdat ik voor mezelf opkwam.

Ik zat op een bankje met tegenover me nog twee mensen. Naast mij was een plekje leeg aan het raam. De trein stopte. Mensen stapten uit, mensen stapten in, en plotseling voelde ik iets in de lucht hangen. Narigheid. Twee jongens, ik denk begin twintig, baanden zich een weg door de mensenmassa en een van hen ging naast me zitten. Hij maakte zich groter dan hij was en bleef maar met zijn elleboog in mijn zij prikken. Alleen had ik daar geen boodschap aan en ik maakte me nog breder dan ik ben. Ik had geen zin om met me te laten sollen. Dit keer niet!

De vriend van De Elleboog stond naast me. Luidruchtig te praten met zijn makker, terwijl ze beiden aan het klooien waren met hun telefoons. Ik probeerde het geschreeuw en geduw te negeren, me te concentreren op mijn boek en de muziek uit mijn koptelefoon, maar ik was toch voornamelijk bezig met mijn stijgende irritatie.

En toen gebeurde het.

De staande jongen naast me wilde zijn vriend op het bankje iets laten zien op zijn telefoon en in plaats van dat ding eventjes op een normale manier aan hem te geven, duwde hij zijn arm tegen mijn borstkast aan, iets onder mijn adamsappel, telefoon bijna recht onder mijn neus, mij volledig negerend en wat schetste mijn verbazing, mijn mond ging open. De mond van aardige, lieve, beleefde Marco ging open.

GAAAAAAAAAAST. Beet ik hem toe, terwijl ik zijn arm wegduwde. Mijn hart bonkte in mijn keel en ik merkte dat ik behoorlijk agressief was of in elk geval zo overkwam. De vrouw tegenover me keek me gechoqueerd aan. Ze was stokstijf. De staande jongen was een seconde stil en zei toen, op gedempte toon, dat ik de volgende keer normaal moest doen en zijn zittende kompaan was iets voorzichtiger en zei “hij deed het niet expres.” Ik deed alsof ik ‘m niet hoorde en ging door met lezen.

Twee haltes verderop stapte ik uit, omdat ik het niet vertrouwde. De Elleboog was hevig aan het sms’en en hoewel ik op de Van der Madeweg moest overstappen (een donker, klein stationnetje), vond ik het slimmer om op Duivendrecht (een groter station) te wachten op de volgende metro.

Achteraf bedenk je altijd wat je had willen zeggen. “Hij deed het niet expres,” sprak De Elleboog. “Wat bedoel je precies?” Had ik moeten vragen. “Dat asociale gedrag? Dat getreiter? Dat schijt hebben aan alles en iedereen?” Maar goed, al had ik geweten wat ik wilde zeggen, dan had ik het vast niet gedurfd. Uit angst om klappen te krijgen of voor een mes tussen de ribben.

Ik zit nu thuis. Nog een beetje in shock. Ik schrijf en ik ben ziedend. En hoe kleinzerig het ook mag klinken, ik vond het lekker dat ze schrokken van mijn reactie en dat ze zich daarna koest hielden. Ik denk dat ik, lekker cliché, binnenkort maar die gratis kickbokslessen ga nemen op mijn sportschool. Dan voel ik me de volgende keer, mocht die er ooit komen, een stuk veiliger en dan komt er misschien net iets meer uit mijn mond dan maar één woord. Iets in de trant van: “GAAAAAAAAAST, ik sla je zo op je bek!” Misschien nog aangevuld met wat argumenten waarom en dan BUTS.

Gespeelde agressie.



One Comment

  1. WouterNo Gravatar wrote:

    Godhere.. Goed dat je voor jezelf bent opgekomen. Bij alleen al het lezen van die lompheid word je boos.

    Voor je verjaardag besteld: http://jimsgunsupply.com/DuraCoat/dc/DuraCoat_Glock_PinkLady.jpg