Avontuur

Sinds mijn dertiende levensjaar verzamel ik Amerikaanse superhelden strips of zoals ik altijd geërgerd tegen mijn moeder riep “dat zijn geen strips, dat zijn comics”.

Al twintig jaar lees ik, tot mijn grote genoegen, over gespierde mannen in strakke latex broekjes die opboksen tegen het kwaad in de wereld. En hoewel ik er twintig jaar lang van heb genoten, ben ik het de laatste paar maanden een beetje moe. Want, hoe vaak kan Spider-Man nou vechten tegen de Green Goblin? Hoe vaak wordt het universum waarin Superman en Batman leven bedreigd met de complete vernietiging van alles? En hoe vaak nog belandt Professor X in een rolstoel of wordt hij tegen zijn zin in vervangen door een kwaadaardige gedaanteverwisselaar die de pik op hem heeft?

Met andere woorden hoeveel haast identieke avonturen kan één superheld beleven in zijn haast oneindig lijkende leven? Het antwoord is, tot mijn grote spijt, te veel.

Scott Pilgrim.

En daarom ben ik blij dat ik andere comics heb ontdekt. Strips met een verhaallijn die eindigt na een bepaald aantal afleveringen, waarin elke actie een permanente consequentie heeft en mij derhalve mentaal bevredigt.

Zo zijn er de avonturen van Scott Pilgrim. Een Canadese slacker die verliefd wordt op een Amerikaanse koerierdienstmedewerkster die zeven boosaardige exen heeft. En die exen moet Scott eerst verslaan in Manga-achtige vechtsituaties voordat hij met zijn vlam mag daten. Klinkt bizar en dat is het ook. Of wat dacht je van Akiko. Een 8-jarig Japans-Amerikaans meisje dat de helft van haar vrije tijd besteedt op de elipsvormige planeet Smoo. Of Y The Last Man. Over de laatste mannelijke aardbewoner die op zoek gaat naar zijn grote liefde in een wereld met alleen maar vrouwen. En ja, hij is hetero. En dan zijn er nog Bone, Castle Waiting, Ghostworld, The Jam…

Rest de vraag. Hoeveel avontuur kan ik aan? Het antwoord is, tot mijn grote vreugde, meer, nog heel veel meer!

Akiko.



Reacties zijn gesloten.