Buurmeisje

“Ben jij een ijsje aan het eten?” Vraagt mijn 4-jarige buurmeisje verwachtingsvol als ze me kauwend en luid smakkend op het bankje voor ons huis ziet zitten. “Nee hoor. Dit is geen ijsje. Dit is een koekje. Of beter gezegd dit was een koekje, want nu is het op.”

Ik zit te liegen. Glashard te liegen, tegen een 4-jarige. Het was wel degelijk een ijsje. Zo’n iets te duur ijsje van een gelaterie. Met een bolletje banaan, een bolletje strawberry cheesecake en een dikke klodder slagroom. En ik geniet ervan, op het bankje voor ons huis, in de zon, na een lange draaidag, totdat mijn buurmeisje voor mijn neus staat en ik het snel in mijn mond moet proppen.

Om de opkomende schuldgevoelens in de kiem te smoren, sta ik op, zeg gedag, loop naar binnen en doe de deur dicht. Als ik de trap naar boven wil oplopen, hoor ik achter me een bekend stemmetje, dat toebehoort aan de twee grote ogen die via de sleuf van de brievenbus naar me kijken en haast smekend vragen: “Mag ik een koekje?”

Lekkers van het IJscuijpje.

Liegen tegen een peuter. Ik heb er geen problemen mee, maar dan moet je het wel goed doen. Kinderen iets beloven vind ik ook niet zo’n big issue, maar dan moet je je er wel aan houden.

Ons buurmeisje is gek op ijs. Daar kwamen mijn vriend en ik achter toen we haar op een van de eerste echte lentedagen op een horentje met aardbeienijs trakteerden. Sindsdien kent ze onze namen en vraagt ze altijd wat we gaan doen, hopende dat we weer over ijsjes beginnen. Aangezien dat niet gebeurt, vraagt ze het op een dag zelf maar wanneer ze ons de deur uit ziet lopen. “Gaan jullie ijsjes eten?” “Nee, we gaan nu sporten, maar de volgende keer dat het mooi weer is, krijg je er een van ons.”

Een paar dagen later speelt ze buiten. Met een opa en een oma die ik nog nooit heb gezien. Ze stelt ons haastig voor. “Dit zijn Sebas en Marco.” Om ons er vervolgens op te attenderen dat het mooi weer is. Wat ons betreft is dat discutabel. Oké, het is droog en een beetje zwoel. Maar de lucht is donkergrijs en bewolkt. We leggen haar uit wat wij onder mooi weer verstaan en laten haar teleurgesteld achter.

En dit weekend is het dan eindelijk zover. Het is mooi weer. Warm en zonnig, met een licht briesje. En waar zijn Sebas en ik? Wij zijn twee dagjes in de Ardennen. Bij thuiskomt zien we op de stoep voor ons huis twee reusachtige ijscohoorns, eentje met vier bolletjes en de ander met vijf, getekend met stoepkrijt. Recht voor onze deur. Ik voel me schuldig en besluit de volgende keer dat ik mijn buurmeisje zie, haar te trakteren op een ijsco, met zoveel bolletjes als ze maar wil, zelfs wanneer het regent.

Reusachtige ijscohoorn.



4 reacties

  1. KimNo Gravatar wrote:

    Oooooooh wat lief.

  2. Marco HohlNo Gravatar wrote:

    Mijn buurmeisje heeft vandaag een ijsje van ons gekregen. Ze wilde graag een groente ijsje. Na enig navragen bleek dat ze een groen ijsje bedoelde (want dat paste bij haar t-shirt).

  3. MamaNo Gravatar wrote:

    Wat n goddelijke buren heeft dat allerliefste ijsjesmonnstertje toch!
    xm

  4. Robert van Lieshout-HendrixNo Gravatar wrote:

    Harstikke lief! Zelf begin ik er niet aan. Je weet niet waar het ophoudt…voor je het weet zijn ze groot en tekenen ze een kerel op de stoep…