Crisis

De crisis staat voor de deur en ze wil naar binnen. Het is net zo’n Jehova getuige die geen genoegen neemt met een “Nee, ik heb nu geen tijd”. Zij heeft tijd zat. Al drie jaar staat ze te wachten en ze blijft maar kloppen. De schroeven zijn uit de scharnieren getrild, de sloten staan op het punt van doorbreken en de deur dondert binnen de kortste keren op de grond en terwijl jij je achter je nog lang niet afbetaalde design bank verstopt, met de lichten uit en de ogen dicht, voel je haar hete adem in je nek.

Van economie weet ik weinig tot niks. Het heeft me nooit kunnen boeien en net als voetbal gaat het onderwerp vaak volledig langs me heen. Zo ook de kredietcrisis. In mijn herinnering begon die ergens in 2008, volgens Wikipedia begon ze al in de zomer van 2007. Hoe dan ook. Tot ongeveer begin dit jaar dacht ik voornamelijk maar één ding wanneer het over de crisis ging: “Ik merk er niks van.” Oké, ik zag dat er overal werd bezuinigd en de kranten en journaals berichtten over niets anders, maar in mijn persoonlijke leven had ik nergens last van. Ik kreeg voldoende opdrachten en hoewel het geen vetpot was, verdiende ik genoeg om mijn rekeningen te betalen en af en toe wat leuks te doen.

Jehova’s.

En toen? Toen was het februari 2011 en had Sebas ineens geen werk meer en drie maanden later zat ik in hetzelfde schuitje. Na respectievelijk 12 en 8 jaar trouwe dienst hadden mijn vaste opdrachtgevers in het zuiden des landes geen plek meer voor me. De een sprak over een reorganisatie en de ander was eerlijker en had het gewoon over bezuinigingen. Contracten werden niet verlengd, parttimers kregen een handje van de baas (waarmee ze daarna werden uitgezwaaid) en als finishing touch werden alle freelancers eruit gebonjourd. Jammer, maar helaas.

Om me heen zie ik dat steeds meer mensen hun baan verliezen en gek is dat niet, want ik ken voornamelijk linksige, culturele types die nu van hun werk weer hun hobby mogen maken en daarnaast op zoek mogen gaan naar nieuwe uitdagingen zoals het schrijven van sollicitatiebrieven naar bedrijven die pro-actieve go-getters zoeken, die out of the box denken, een 8 tot 8 mentaliteit hebben en er enorm op kicken dingen te implementeren.

Wat gaat de crisis ons nog meer brengen? Ik heb geen idee. Komt er straks nog geld uit de automaat? Kan ik mijn huur nog betalen? Of eten? Kom ik straks op straat te staan? Onvoorstelbare vragen voor een verwend westers mens als ik.

De crisis is wat dat betreft een naar sprookje waarvan je het einde niet kent. Met een grote boze wolf met ambities die het niet alleen heeft voorzien op Roodkapje, maar ook op oma, de drie biggetjes, de zeven geitjes, op jou en mij. Ze staat op de stoep van je huisje van stro en blaast haar stinkende adem in je gezicht. En terwijl je met huid en haar wordt opgeschrokt, hoop je op dat lange en gelukkige leven waar iedereen het altijd over had.

Een grote boze wolf.



Reacties zijn gesloten.