DigiSpigi©

In onze slaapkamer hangt een sierlijke, houten spiegel met een gouden rand die ooit van mijn (inmiddels overleden) oma is geweest. Op de achterkant staan met potlood de initialen van een onbekend iemand geschreven en aan de voorkant zie je jezelf.

De spiegel hing veertig jaar lang in de hal van het flatje van mijn oma aan de Kapelaan Nausstraat in Venlo en ik ga ervan uit dat ze er bijna elke dag voor heeft gestaan. In de tijd dat ik haar bewust heb meegemaakt, met grijs haar en voornamelijk getooid in een grote diversiteit aan bloemetjesjurken (zoals het hoort bij bejaarde vrouwtjes) en in de tijd dat ik er nog niet was, met donkerbruin haar in pastelkleurige pakjes van de C&A, riekend naar Echt Keuls Water.

De afgelopen zeventien jaar is de spiegel in mijn bezit en toen ik er gisteravond vanuit mijn bed naar keek, moest ik aan mijn oma denken en aan al die beelden die er in die spiegel te zien zijn geweest van haar, van haar kinderen en kleinkinderen, vrienden en kennissen. En het deed me ineens ernaar verlangen in die spiegel te kijken en die beelden terug te kunnen zien.

Kleine momentopnames uit het verleden. Van alledaagse dingen. Van haastige blikken voordat je de deur uit moet rennen om de bus te halen. Van gepruts met je haar, als het weer eens niet zit. Maar ook van die dagen dat je naar jezelf kijkt en denkt “dat ziet er goed uit” en dat je man dan naar je toeloopt, zijn armen om je heen slaat, je nek kust en de spiegel een beetje beslaat van opwinding.

Zou het niet geweldig zijn wanneer er zoiets zou zijn als een DigiSpigi©? Een digitale spiegel. Die beeld en geluid opneemt op het moment dat er iemand voor gaat staan en weer ophoudt met opnemen wanneer je wegloopt. En dat je die beelden dan twintig, dertig, veertig jaar na dato weer kan oproepen. Dat je oog in oog staat met een jongere bewegende versie van jezelf. Beelden van iemand die je ooit was. Of in mijn geval beelden van iemand die heel dierbaar voor me was en nog steeds is, mijn lieve, nukkige, horendolle oma.

DigiSpigi© is een fictief product (met een middelmatige naam waaraan nog wordt gesleuteld) dat vast wel ergens al in ontwikkeling is (aangezien alles wat je kunt bedenken toch al is bedacht) en uiteraard geen copyright heeft (althans geen copyright dat in mijn handen is). Hoe dan ook ik wil er een!

Oma in het verzorgingstehuis (mét de spiegel).



One Comment

  1. MikeNo Gravatar wrote:

    Waanzinnig goede foto met relaxte AOW’er! Wel beetje een Vastenaovend-outfit die Maj Tiggelers-Koumans hier draagt! Ha ha, wat is ze er al lang niet meer he!