Dip

Zing je even mee? PIN, PIN, PIN, PIN. De een heeft geld, de ander checks, maar wij hebben PIN. PIN, PIN, PIN, PIN. Je moest eens weten wat je nu al niet met PIN kan doen…

In mijn hoofd zit tal van overbodige, nutteloze informatie opgeslagen, waaronder tientallen melodietjes en teksten van oude reclameliedjes die er door de STER en de Werbung op de Duitse tv-zenders RTL Plus, SAT1, ARD en ZDF genadeloos in zijn geramd op bijzonder jonge en beïnvloedbare leeftijd. Zo zing ik af en toe uit het niets `Magiiiii, immer eine gute Suppe´, `Wasmachines leven langer met Calgon´ maar ook `Waschmaschinen leben länger mit Calgon´. Een tweetalige opvoeding is niet altijd een zege kan ik je vertellen.

Een van de jingles die de laatste tijd veel wordt gedraaid in mijn hersenkamer is het liedje van de PIN-reclame uit midden jaren tachtig van de vorige eeuw (zie de intro voor de tekst). PIN was toen zo nieuw en revolutionair dat mensen nog niet zo goed begrepen dat je je pincode geheim moest houden. Zo was er op de dag van de introductie van het nieuwe betaalmiddel een verslaggever van Hilversum 1 die aan de luisteraars even ging uitleggen hoe het allemaal werkte en zodoende zijn geheime nummer hardop ging voorlezen tijdens het intoetsen. Slim, slim, slim, slim.

PIN, PIN, PIN, PIN.

Inmiddels zijn we 26 jaar verder en is het `nieuwe pinnen´ ingevoerd ook wel bekend onder de naam `fuck, fuck, fuck, verdomme, fuck, ik ben mijn pinpas kwijt´. De commercie heeft er wegens marketing-technische redenen maar een andere naam opgeplakt en noemt het `dippen´ (de kaart in de chiplezer van de automaat stoppen), in tegenstelling tot de oude manier van pinnen die `swipen´ wordt genoemd. En ik moet toegeven dat ik meer een swiper ben dan een dipper. Sterker nog ik ben een overtuigd swiper en probeer dan ook nog steeds te swipen waar het kan en dat zijn tot mijn grote verdriet steeds minder plekken.

Old skool swipen ligt lekkerder in de hand, gaat sneller en het schijnt volgens een expert op Radio 1, wiens naam ik niet heb onthouden, ook veiliger te zijn. Het door mij verfoeide en omslachtige dippen is volgens hem alleen maar ingevoerd om het elektronische Europese betalingsverkeer te stroomlijnen en aangezien Nederland een van de weinige landen is die swipet, zijn we net als bij het Eurovisie Songfestival, overgeleverd aan de grillen van al die andere dipsticks in de rest van Europa.

Maar goed. Ik ben dus mijn pinpas kwijt. Daar kwam ik zaterdagavond rond een uurtje of elf achter toen ik in een nightshop een iets te dure bak met Ben & Jerry´s ijs wilde afrekenen. Heel even dacht ik dat ik misschien was beroofd eerder die dag en dat mijn account inmiddels enorm geskimmy dipped was door deze of gene, maar na een beetje nadenken wist ik weer waar ik hem had achtergelaten: in de pinautomaat van de Appie Happie op de Elandsgracht in Amsterdam. Daar heb ik hem zondag weer netjes opgehaald zonder dat ik me hoefde te identificeren. Mijn pas was de avond ervoor al geblokkeerd en sindsdien zit ik in een elektronische betalingsverkeer dip. Is het ze uiteindelijk toch nog gelukt om me zover te krijgen.

Bij de Appie toen swipen nog de norm was.

Bonus: Het lied van Wim Sonneveld waarop het PIN-nummer is gebaseerd. Met dank aan meneer De Beer:



Reacties zijn gesloten.