Faggots

Het zal je maar overkomen als jonge heteroman. Zit je na een kansloze avond stappen met drie vrienden in de geleende auto van je moeder, lopen er ineens twee homo’s hand in hand over straat. Dat kan natuurlijk niet, want die straat is van jou en daar horen geen mietjes op te lopen, alleen maar gewillige grietjes met grote jetsers en een voorliefde voor domme proleten. Dus wat doe je dan? Dan draai je een raampje open en ga je nare dingen roepen, om vervolgens gas te geven en snel weg te rijden.

Sebas en ik werden zondagnacht slachtoffer van zinloos gescheld. Rond kwart over vijf liepen we hand in hand naar huis van een feestje. Op de brug die het Weteringcircuit met de Stadhouderskade verbindt, werden we met luide mannenstem nageroepen, vanuit een auto die voor het stoplicht stond te wachten. “Hee…hee!” We voelden de bui al hangen en liepen door zonder om te kijken.

De plaats delict.

Een paar meter verderop stopten we voor het verkeerslicht, dat ook voor ons op rood stond, strategisch een stukje van de stoeprand af, om niet geraakt te worden door rondvliegende fluimen. Het licht voor de auto’s naast ons sprong op groen. Twee wagens sloegen de hoek om, gevolgd door een langzaam rijdende, zwarte auto met daarin drie of vier mannen. Een van hen had zijn raampje al naar beneden gedraaid en voelde de noodzaak om ons allerlei verwensingen naar het hoofd te slingeren. De meeste dingen die hij riep, bestonden uit volslagen onverstaanbare oerkreten, maar de woorden “focking faggots” waren wél goed te verstaan. Daarna poetsten ze de plaat en bleven Sebas en ik verward achter.

Zouden ze terugkomen om ons in elkaar te meppen? We liepen op onze hoede naar huis.

Om mijn woede en onbegrip te uitten, gooide ik thuis het voorval meteen op Facebook, met heel veel lieve reacties als gevolg. We kregen ook de tip om een melding te maken bij de politie, iets waarover ik geeneens had nagedacht. We hadden weliswaar geen kenteken, maar dat maakt niet zoveel uit. Onze melding wordt meegenomen in de statistieken en het helpt de politie een patroon vast te stellen. Misschien rijdt er rond dat tijdstip wel vaker een zwarte auto rond op de Stadhouderskade die mensen lastig valt. En misschien blijft het een volgende keer niet bij schelden.

Maandagavond maakten we een melding bij de politie en hadden we een fijn gesprek met een aardige agent. Die wilde weten of we gekwetst waren door het incident. Nee, dat niet. Sebas en ik zijn wel wat gewend wanneer het gaat om hand in hand wandelen in het wild. Het was dan misschien de eerste keer dat hij en ik in Amsterdam zijn gediscrimineerd en bedreigd, maar niet alleen woorden verraden intolerantie.

Een man die een andere man vasthoudt op straat of een vrouw die een andere vrouw een tongzoen geeft en public wordt aangestaard. Soms verbaasd, vaak afkeurend. En er zijn ook mensen die stokstijf op de plaats blijven staan kijken om het te verwerken. Voor heterostellen is hand in hand lopen misschien de normaalste zaak van de wereld, voor homostellen is het niet alleen een gebaar van liefde of verbondenheid maar een statement (ook wanneer je daar geen zin in hebt). Toch laten wij ons er niet van weerhouden om hand in hand door het leven te gaan. We zijn geen tweederangs burgers, vieze freaks of zondaars. We zijn gewoon twee volwassen mannen die van elkaar houden.

Mocht je ooit in Amsterdam het slachtoffer worden van homogerelateerd geweld of discriminatie gebaseerd op je seksuele identiteit dan kun je contact opnemen met Roze in Blauw op 020-5595385 en rozeinblauw@amsterdam.politie.nl. En bel in noodgevallen altijd 112!

Amsterdam is overigens, afgezien van de hierboven beschreven ellende, een prettige plek om te wonen. Dat blijkt ook uit de teaser van deze geweldige nieuwe tv-serie, Queer Amsterdam, die alleen nog maar even gemaakt moet worden.




Reacties zijn gesloten.