Held

Jaren geleden had ik een interviewrubriek in het blad ‘Margreet Dolman Mens en Gevoelens’ van Paul Haenen. Daarin sprak ik met jonge, enorm gemotiveerde mensen, die helemaal gingen voor hun vak. Zo bezocht ik Jacqueline Govaert van Krezip in haar ouderlijk huis in een Tilburgse nieuwbouwwijk en kwam ik op de koffie bij cabaretier Guido Weijers in zijn keurig opgeruimde studentenkamer in Breda. Het was in een tijd dat ik zelf helemaal niet zo gemotiveerd was en een beetje doelloos door het leven ging. En dus was het ook niet zo vreemd dat mijn interviewrubriek na negen keer te zijn verschenen, zomaar ineens ophield te bestaan.

Paul Haenen, de man achter Margreet Dolman, Dominee Gremdaat en Bert van Bert en Ernie, is een van mijn grote helden, die in mijn leven voor heel veel plezier heeft gezorgd met zijn tv-uitzendingen, platen, cassettebandjes en schrijfsels. Zo ging ik als 8-jarige al samen met Bert en Ernie op tijgerjacht in de garage van mijn ouders en maakte Margreet Dolman mijn coming out stukken makkelijker door haar columns in holebi jongerenblad Expreszo.

Afgelopen week gingen Sebas en ik, hij voor het eerst en ik voor het eerst in jaren, naar een voorstelling van Paul Haenen in het Betty Asfalt Complex in Amsterdam en het was een geweldige, onverwachte avond. Haenen kwam op als Dominee Gremdaat. Het nieuws, zoals de begrafenis van Nelson Mandela, werd met veel humor geduid en de krantenkoppen van het afgelopen jaar werden doorgenomen aan de hand van diverse knipsels en de traditionele vingercamera (“Overvaller onverstaanbaar, diefstal mislukt”). De dominee drukte ons op het hart dat we moesten leren van onze fouten en dat we in de pauze vooral ook even een drankje moesten nuttigen in het theatercafé.

Na de pauze was Margreet Dolman aan de beurt die gesprekken had met verschillende mensen uit het publiek over spannende, emotionele, bijzondere gebeurtenissen die ze mee hadden gemaakt in 2013. Zo was er een dame die na dertig jaar strijd niet alleen haar voor- maar ook haar achternaam had mogen veranderen en die daardoor eindelijk helemaal zichzelf kon zijn. Mooiste verhaal kwam van een vrouw die openhartig vertelde over haar minnaar, waarmee ze na twaalf jaar had gebroken. Om het hoofdstuk symbolisch af te sluiten had ze al zijn brieven, waarin zij veelvuldig werd omschreven als godsgeschenk en geil, in de houtkachel gegooid. Het brandde als een malle. Prachtig.

Na afloop zaten we in het theatercafé van het Betty Asfalt Complex nog wat na te drinken en raakten we in gesprek met twee Groningse zussen, een Nederlands stel dat in Californië woont en voor kerst was overgevlogen, een bejaard lesbisch stel (is 69 bejaard?) en met Haenen zelf en zijn echtgenoot Dammie van Geest aka Dokter Valentijn. Ik hoopte stiekem dat ze me zouden herkennen als oud-medewerker, maar dat was niet het geval en dat was eigenlijk ook prima zo. Het feest ging door tot een uurtje of half twee. Daarna namen we afscheid van al die lieve mensen die we kortstondig maar kernachtig hadden leren kennen en besloten we volgend jaar met zijn allen weer te gaan op precies dezelfde datum.

De voorstelling ‘Margreet Dolman brengt warmte en Dominee Gremdaat wijst de weg’ is nog te zien tot en met 5 januari 2014. Meer info over de voorstelling vind je hier en ik raad je enorm aan om te gaan!

Als broekie op de bank bij Margreet (18-12-1996).



Reacties zijn gesloten.