Normaal

Je moet echt oppassen voor normale mensen. Tot die conclusie kwam ik afgelopen zondag toen Sebas en ik aan het ontbijten waren om half drie ’s middags. Mijn lief keek me aan met een maniakale, onheilspellende blik in zijn ogen en terwijl ik een hap van mijn boterham nam, vroeg hij: “Is er iets?”

Het deed me denken aan een radio-interview dat ik eerder die week had gehoord met een ex-misdaadverslaggeefster. Die had net een boek uitgebracht met een aantal van de zaken waarover ze had geschreven. Het verhaal over de man die zijn vrouw systematisch vergiftigde, was blijven hangen.

Elke ochtend en avond voorzag de man het eten van zijn echtgenote van een kleine dosis gif. Zijn vrouw, die al jaren ziek was, knapte elke keer een beetje op als haar partner op vakantie ging (om zijn minnares in Costa Rica te bezoeken) en voelde zich weer hondsberoerd wanneer hij bruingebrand van de zon terugkwam in Nederland.

De man is inmiddels opgepakt en zit in het gevang en zijn vrouw heeft het overleefd. Hoe hij werd betrapt, weet ik helaas niet, omdat ik net een tunnel inreed en het radiosignaal wegviel. Toen ik er weer uit kwam hoorde ik de verslaggeefster nog zeggen dat het om een normale vent ging. Een onopvallende, stink normale vent. Net als die meneer in Cleveland, die onlangs in het nieuws was omdat hij tien jaar lang drie vrouwen in zijn huis had opgesloten en misbruikt, en net als al die andere ontelbare stink normale mensen die ineens doordraaien en dan het nieuws halen met de meest gruwelijke misdrijven.

Ik ben wat dat betreft maar wat blij dat ik in een huis woon met een maniak. Dat geeft tenminste een veilig gevoel.

Huismaniak.



Reacties zijn gesloten.