Poespoespoespoespoes

Iedereen in onze straat raakt zijn kat kwijt. Op elke boom hangt wel een kunstig in elkaar geknutselde steekbrief met een noodkreet van een radeloze buurtbewoner en anders wordt er wel een stapeltje A4tjes met vage poezenplaatjes en lettertypes die echt niet meer kunnen in de brievenbus gepropt.

Vorige week nog kregen we een briefje met de mededeling dat Schmu Schmu (lang verhaal, volgens de eigenaar) was verdwenen. Een rood met witte poes die verdomd veel op onze thuistijger Gerrit leek. De eigenaren waren net verhuisd en hadden haar al na een week de daken van de (eventjes opletten) tuinhuisjes van de binnentuin van ons huizenblok laten verkennen. Een geïnformeerd kattenvrouwtje doet dat pas een week of acht na de verhuizing, dus vreemd vond ik de verdwijningszaak niet.

Toen we net in onze straat kwamen wonen, vielen de vele vermissingen me meteen op en maakte ik me er ook meteen hartstochtelijk druk om. Niet alleen vanwege onbegrip over de situatie, maar ook omdat ik me nou eenmaal graag druk maak over zaken waar ik verder toch niks aan kan doen. “Dat kan toch niet! Ik begrijp die mensen niet! Gewoon opletten. Moet ik het soms voor ze spellen? Ooo. Peee. El. Eee. Teee”…etc. Mijn vriend hoorde mijn relaas elke keer rustig aan als ik weer zo’n briefje spotte en adviseerde me daarna steevast om aan mijn hart te denken. Waarvan akte!

Afgelopen dinsdag ging de telefoon. De buurvrouw.

Buurvrouw: “Hoi buurman met de buurvrouw. Ik zag jullie poes net twee straten verderop lopen. Hij zag er een beetje verdwaald uit. En een beetje radeloos. En een tikkeltje verward.”
Ik: “Eh buuf, weet je zeker dat het Gerrit is? Is het niet Schmu Schmu?”
Buurvrouw: “Nee, het is Gerrit. Ik herken hem aan zijn hangende buikje.”
Ik: “Fuck! Wat raar. Hoe kan dat nou? Wil je ‘m redden? Dan komen we er nu aan. We zijn er over tien minuten. Wat raar.”
Buurvrouw: “Ik zal het proberen, maar hij loopt steeds weg.”
Ik: “We zijn er binnen vijf minuten! Je kunt hem het beste…”
Ze had al opgehangen.

Op weg naar huis maakte ik me boos over die stomme buren die zonder blikken of blozen zomaar onze kat op straat hadden gezet. Onze kat. Hoe haalden ze het in hun hoofd? Wat ontzettend asociaal! Sebas (mijn vriend) wees me erop dat de poes misschien zelf naar buiten was gesneakt via een openstaande voordeur en die mogelijkheid accepteerde ik met de nodige tegenzin. Thuis aangekomen zat onze buurvrouw voor haar huis op een bankje rustig een sigaretje te roken met een glaasje wijn in haar hand en achter het glas van haar voordeur zag ik een vervormde, wit met rode, poesachtige verschijning die verschrikkelijk verongelijkt stond te miauwen. Gerrit.

En dat brengt ons dan weer (zonder enige link whatsoever) bij De Grote Meneer Kaktus-show, waarin in elke aflevering aan het eind van de vijfde ronde aan De Spelende Vrouw werd gevraagd: “Wat hebben van dit alles geleerd?”

We hebben geleerd dat iedereen in onze straat zijn kat kwijtraakt. Zelfs Marco (I’m) Hohl(ier than thou). En misschien ligt dat dus gewoon aan de poes zelf en niet aan de eigenaar. A kitty does what a kitty does.

Wij gaan in elk geval een gps halsband kopen, waarmee je via een iPhone app je poes kunt traceren. Scheelt een hoop gephotoshop, verdriet, stress, zorgen, maar is vooral ook heel handig om te verdoezelen dat je zelf soms ook, door je eigen dikke schuld of niet, je geliefde huisdier kwijt kunt raken. Net als alle andere mensen.

Chillen met Gerrit.

Gerrit en zijn tuinhuizenimperium.



4 reacties

  1. VeraNo Gravatar wrote:

    Bestaan die gps halsbanden echt? Ik slaap er nu al slecht van dat hij volgens jaar naar buiten in ons tuintje kan (van het huis dat nog gebouwd moet worden). ;)

    • VeraNo Gravatar wrote:

      Oja, hij is Sammie.. Niet Johan ofzo ;p

    • Marco HohlNo Gravatar wrote:

      Hela, ja die bestaan. Zijn wel duur (rond de 100 euro) en je moet dan ook elke maand een klein bedrag betalen om gebruik te mogen maken van de service. Maar ik ben nog aan het google-en naar eentje die na aankoop kosteloos is in gebruik.