Vreugdedansje

“Laat ik het dan zo zeggen. Ik gaf vroeger vaker bijzonder uitgebreide lunches op zondagmiddag en er waren mensen bij die, wanneer ze een uitnodiging kregen, hun vakantie een week uitstelden om erbij te kunnen zijn.”

Mijn vriend werkt vanavond voor het eerst als vrijwilliger bij de Roode Bioscoop in Amsterdam. Een klein theater dat iets weg heeft van een huiskamer. Verkochte drankjes worden geturfd in een schrift, koffie wordt geschonken uit kannen en het is er, ik durf dit woord te gebruiken, ouderwets ‘gezellig’.

Om Sebas (mijn vriend) een hart onder de riem te steken, kom ik deze avond even een kijkje nemen in het theater en tot mijn blijde verrassing maak ik kennis met zijn collega, een gepensioneerde dame die er niet van houdt wanneer mannen vloeken met lichaamsdelen waarover ze zelf niet beschikken en die vindt dat een koelkast na opening meteen weer moet worden gesloten, omdat het anders teveel energie kost.

Roode Bioscoop.

Ik heb een zwak voor oudere vrouwen en dit exemplaar is een juweeltje. Ze is geboren in de buurt van het Leidseplein (dús een echte Amsterdamse), heeft jaren achter de camera gewerkt (maar heeft er een hekel aan gefotografeerd te worden), spreekt tal van talen (waaronder charmant Duits), houdt zielsveel van koken (en vertelt daar gepassioneerde verhalen over). Want ‘lekker eten’ is volgens haar het belangrijkste wat er bestaat. In haar oven thuis staat momenteel een Poolse zuurkoolschotel te wachten op consumptie en hoewel ik vegetariër ben, moet ik toegeven dat het maal indrukwekkend en smakelijk klinkt.

Maar, oordeel zelf. Je neemt een schaal en bedekt de bodem met zuurkool. Daarop leg je gerookte kip en je giet er een laagje verse tomatensaus overheen die bereid is met wodka. Er volgt een tweede laag zuurkool met daarop een karbonade van de biologische slager, de tomatensaus met wodka, een derde ronde zuurkool en als finishing touch leg je er nog wat plakjes worst bovenop en bedekt die met de laatste restjes saus. Laat een dagje trekken en je innerlijke Pool doet een vreugdedansje.

En ik dans met hem mee, want Sebas en ik zijn uitgenodigd om een hapje te komen eten. En hoewel zijn nieuwe collega een beetje teleurgesteld is dat ik niets wil oppeuzelen dat is bereid met zelfgemaakte vleesbouillon (“Het komt van een goed varken hoor!”) verheugt ze zich op onze komst. Blijkbaar heb ik niet alleen een zwak voor oudere vrouwen, maar zijn zij ook erg ingenomen met mij (maar dat wist ik stiekem eigenlijk al).

Oudere dame.



One Comment

  1. NathalieNo Gravatar wrote:

    Krijg er honger van!! Vraag eens zo’n schaal voor de 17e anders :P