Teen

Hoe ouder ik word, hoe beter ik voor mezelf zorg. Ik let goed op wat ik eet, sport meer en ga aanzienlijk minder uit. Om een droge huid en rimpels tegen te gaan, smeer ik mijn gezicht in met crème en mijn tanden poets ik elektrisch.

Maar, laat ik meteen open kaart spelen, er zijn natuurlijk ook zaken waar je als mens niet op let of die je simpelweg negeert, omdat je ze niet wil zien. Totdat iemand je er op attendeert. In mijn geval was dat het begin van De Zwarte Tenen Crisis.

Het ging overigens slechts om één teen. Die had een nagel die al twee jaar, misschien wel langer, was voorzien van een zwart streepje. En dat streepje groeide gezellig mee met mijn nagel. Hoe ik eraan kwam? Geen idee! Ik weet alleen dat ik ooit zonder door het leven ging, maar dat is al lang, lang geleden.

Mijn vriend attendeerde mij erop en vond dat ik er iets aan moest doen. Een pedicure of een doktersbezoek. Ik ging voor de halfslachtige oplossing en liet de boosdoener wegvijlen, op een zondagmiddag, thuis op de bank, door mijn vriend. De nagel zag er uit als nieuw maar het haalde weinig uit, want een paar weken later was de streep in al zijn glorie terug.

Crème.

Gevolg? Een gesprek dat zich wekelijks herhaalde van augustus 2009 tot oktober 2010. Hij: “Je moet naar de dokter.” Ik: “Ja, dat klopt.” Hij: “Bel nu anders even.” Ik: “Ja, doe ik straks.” Om vervolgens over te gaan op een ander gespreksonderwerp. Totdat ik, de reden is mij nog steeds onduidelijk, ineens wel de huisarts belde. En die beste man, maakte een einde aan mijn laconieke houding en bezorgde me een stapel kopzorgen.

Hij verwees me door naar de dermatoloog. De streep, waarvan ik in mijn professionele medische opinie dacht dat het ‘een schimmel was of iets dergelijks’, was misschien een melanoom. En een melanoom, beste lezers, is een vorm van kanker. Een delegatie dermatologen staarde tijdens mijn eerste bezoek aan de specialist met interesse (of was het afgrijzen?) naar mijn teen. Een week later werd de nagel verwijderd (inclusief een stuk huid) voor onderzoek. Sindsdien loop ik moeilijk.

De afgelopen weken heb ik veel nagedacht over kanker en over wat voor effect dat zou hebben op mij. Echt opbeurend waren die gedachtes niet. Vandaag kreeg ik de uitslag van het onderzoek waaruit blijkt dat De Zwarte Tenen Crisis overwonnen is. Geen kanker dus.

Hoewel ik natuurlijk enorm blij ben, overheerst de gedachte “what if” nog steeds. Ik kan je vertellen dat ik geleerd heb van deze, laten we het ‘vervelende situatie’ noemen en voortaan beter naar mijn lijf luister. Als jij dat nou ook doet, dan neem ik even een pilletje in tegen de schimmel, die volgens de dokter nog ergens in mijn lijf zit verstopt.

Pleister.



Reacties zijn gesloten.