Vandaag

Het is vandaag maandag 28 maart. Het is precies drie jaar geleden dat Joost overleed aan de gevolgen van de spierziekte ALS. We worden wakker met een Facebook-post van zijn echtgenoot Moshe met daarin een verhaal van Joost over zijn liefde voor 70mm films. Moshe mist zijn man verschrikkelijk. Ook wij missen Joost en we denken vaak aan hem. Aan zijn humor, zijn grote mond, zijn gespierde lijf, zijn filmkennis, zijn warmte, zijn oprechte vriendschap. Het blijft onwerkelijk dat hij weg is en nooit meer terugkomt.

Het waait buiten en het is fris, maar zonnig. De vliegtuigen vliegen zo laag over de stad dat je ze bijna kunt aanraken. Sebas en ik maken een wandeling zonder duidelijke eindbestemming en we halen drie broodjes bij Stach in de Nieuwe Spiegelstraat, een koffiebroodje en twee chocolade eitjes; het is tenslotte Tweede Paasdag. De broodjes zijn binnen no time op.

We lopen over een van de grote grachten en bijten in onze eitjes. In die van Sebas zit een briefje met de tekst ‘Helaas heb je dit keer niets gewonnen’. In die van mij zit een briefje met beter nieuws. Ik blijk een paaspakket te krijgen. Woohooo. Mét lekker eten. Dat laatste staat er overigens niet op, maar daar ga ik wel vanuit. Ik hoef alleen maar te mailen naar de lieve mensen van Stach en dan kan ik ‘t komen ophalen.

We lopen richting Hazenstraat, de oude straat van Joost. Er waait zand in mijn ogen maar ik kan mijn lenzen er niet uithalen vanwege de wind. Ik pulk wat onhandig met mijn vingers in mijn ogen en dan staat ineens Gil voor onze neus. Samen met zijn buurvrouw en een klein zwart hondje met een hoop krullen. Gil woont om de hoek en hij was een van de vele geweldige mensen die Joost verzorgde tijdens zijn ziekbed. Super fijn om hem te zien. Super fijn om hem juist vandaag te zien! We zeggen gedag tegen de buurvrouw en besluiten samen met Gil koffie te gaan drinken in de Jordaan.

We lopen door de Hazenstraat, steken de Rozengracht over, doorkruisen een wirwar van straatjes en steegjes en staan dan in de Tweede Anjeliersdwarsstraat; de straat waar Joost woonde toen Sebas en ik hem leerden kennen. In de openbare achtertuin staat een boom waarop Joost altijd uitkeek en waar zijn as is uitgestrooid. Hoewel onbevoegden er volgens een bordje bij de ingang niets te zoeken hebben, lopen we toch naar binnen. Er staan twee buren buiten die naar ons kijken en ik heb het idee dat ze weten waarom we er zijn. Ze fluisteren iets naar elkaar maar laten ons met rust.

En dan zitten we bij Go Slow en drinken koffie. Typisch zo’n zaakje door en voor hipsters. Baarden, gebreide mutsen, amandelmelk en MacBooks galore. We praten over toen en nu. Af en toe over Joost en Moshe en af en toe over onszelf. Na de koffie wandelen we over de Haarlemmerstraat waar toevallig ook een Stach zit. Op aandringen van Gil gaan we naar binnen om mijn paaspakket op te halen. Hoewel de Duitser in mij schreeuwt dat ik eerst moet mailen, zegt de Israëliër in Gil dat we meteen actie moeten ondernemen.

Terwijl de medewerkster enorm enthousiast een paaspakket voor me klaarmaakt, drinken we frisdrank met moeilijk definieerbare smaakjes uit prachtig vormgegeven flessen. Uit de speakers klinkt Damn I Think I Love You van K-Otic gevolgd door Around The World van Daft Punk. We gaan zitten in de vensterbank, genieten van de zon, hebben een fijn gesprek over de liefde en ik ben dankbaar voor deze dag die verdrietig en mooi tegelijk is. Joost het ga je goed!

Sebas, Joost, Moshe en ik in Antwerpen in 2012.



One Comment

  1. MosheNo Gravatar wrote:

    Thanks for sharing. I remember well that weekends .Moshe