Vrij

Ik kan niet precies onder woorden brengen wat ik van die sprong van 39 kilometer hoogte van Felix Baumgartner vind. Zo gek als een deur die man. Wat een held. Good for him.

Wat moet hij gedacht hebben toen hij daar in de stratosfeer in die heliumballon bungelde in zijn ruimtepak, volgeplakt met RedBull logo’s? Voor hem de aarde. Blauw. Rond en immens groot. Omringd door de zwarte nikserigheid van het heelal. En dan kort voor zijn sprong toch nog in staat zijn een kleine, al dan niet ingestudeerde speech te geven. Dat je je ‘soms op grote hoogte moet bevinden om te beseffen hoe klein je in feite wel niet bent’. Vervolgens koelbloedig vermelden ‘dat je nu naar huis komt’ en dan gewoon springen.

Hoppa.

Veertien jaar geleden boekte ik ook een enkeltje aarde. Ik was nog student, net uit de kast en zat niet lekker in mijn vel. En in plaats van hulp te zoeken of er over te praten ging ik kansloos zitten blowen met mijn huisgenoot, een aantrekkelijke skateboarder uit Frankrijk, op wie ik stiekem verliefd was.

Op een avond, rond een uurtje of elf, vroeg hij of ik zin had met hem te gaan skateboarden. Ik had weleens geskateboard toen ik klein was, maar echt trucs beheerste ik niet. Een half uur later stonden we zo stoned als een garnaal op het skatepark in de buurt van Tilburg Centraal en kreeg ik de spoedcursussen how to do an ollie en grinden voor beginners.

Daarna ging ik los op een geleend skateboard en deed de ene truc na de andere. De adrenaline gierde door mijn lijf. Ik gleed over metalen buizen, stortte me van half pipes af en alles lukte. En bij elke stunt die ik deed, voelde ik me zelfverzekerder en beter. Lekkerder. Mannelijker. Stoerder. Angstloos. Volledig vrij.

En toen was er het enkeltje aarde.

Aangespoord door mijn huisgenoot, had ik ineens publiek, de beste skateboarder van de stad. Hij kwam kijken naar de rookie die de wetten van de zwaartekracht tartte. Ik stond op een half pipe, voelde twee paar ogen op me gericht, en zette af. Een schop op de achterkant van mijn plank en daar gingen we. Recht vooruit. Neus in de wind. Mijn skateboard schoot naar links en ik vloog de andere richting uit.

En daaraan moest ik dus denken, toen Felix Baumgartner weer op aarde landde met een drafje. Na een val van tien minuten waarbij hij door de geluidsbarrière ging, een snelheid bereikte van 1342,1 kilometer per uur en acht miljoen kijkers wereldwijd versteld deed staan. Het was een mooi moment om Felix Baumgartner te zijn.

Mijn val duurde nog geen vier seconden en ik brak mijn pols. Het was iets minder spectaculair dan een sprong van 39 kilometer hoogte, maar het is de beste nacht die ik ooit heb meegemaakt. Het was een moment waarop ik op zijn mooist mezelf was.

Foto’s: Red Bull.

Voor wie niet wil lezen, maar luisteren is hier de column ook als audiobestand: Vrij.



Reacties zijn gesloten.